Thys Nortjé Se Hoe Mooi Is ‘N Hartklop Van Verlange, Hoop En Oop Paaie
Daar is liedjies wat jy hoor — en dan is daar liedjies wat jou stil maak. Met sy nuwe enkelsnit Hoe Mooi bewys Thys Nortjé weer waarom sy musiek so diep by luisteraars aanklank vind: dit is eerlik, broos en deurdrenk met menslike verlange.
Hoe Mooi is gebore uit ‘n alleen-padreis — ‘n Saterdagmiddag se rit van Tzaneen na Witrivier, oppad na ‘n vertoning. Soos die son begin sak het oor die Sabie-gebied en die landskap in sagte blou en goue skakerings gehul is, het ‘n gevoel Thys oorval wat hy nie kon ignoreer nie.
“Dit was een van daai oomblikke waar alles rondom jou asemrowend mooi is,” vertel hy, “maar jy wens iemand was daar om dit saam met jou te beleef.”
Daardie emosie — die pynlike kombinasie van skoonheid en alleenheid — vorm die hart van Hoe Mooi. Hoewel die lied duidelik gewortel is in ‘n werklike padreis, word dit gou iets veel groter. Dit word ‘n metafoor vir die lewe self: ‘n lang, onvoorspelbare pad wat jy nie alleen wil stap nie.
Die lirieke is ryk aan beelde wat voel soos herinneringe wat jy self al gehad het — berge wat teen die lug rus, ‘n dowwe ligblou lyn aan die horison, ‘n grys teerpad wat onder jou wiele verdwyn. Hierdie beskrywings is nie berekend of oordink nie; dit is oomblikke soos dit gebeur het, vasgevang in woorde. Selfs die mis wat “dig hang” is nie fisies nie, maar emosioneel — ‘n simbool van verlange, van iemand wat jy mis selfs wanneer alles anders helder en mooi is.
Die sogenaamde “lappieskombers-pad” herinner daaraan dat selfs die mooiste roetes hul slaggate het. Tog lê daar ‘n sagte aanvaarding in die lied: al is die pad gebreek en ongelyk, sou jy dit steeds met iemand wou deel. Want dis nie net die uitsig wat saak maak nie — dis wie langs jou sit.
Die herhalende refrein, “Hoe mooi sou dit wees...”, sny diep. Dit is ‘n wens, ‘n gebed, ‘n droom wat eers later in die skryfproses sy plek gevind het, maar uiteindelik alles saamgebind het. Hier balanseer Nortjé melancholie met hoop — ‘n bewuste keuse.
“Ek wou nie hê dit moet net ‘n hartseer lied wees nie,” sê hy. “Dit gaan oor die wete dat, al is jy nie nou hier nie, daar ‘n dag sal kom waar jy wél sal wees.”
Verbysterend genoeg het Hoe Mooi binne ‘n paar uur tot stand gekom — rou, eerlik en sonder oorredigering. Die lied is reeds die volgende dag vir die eerste keer lewendig gespeel, en die lirieke het sedertdien onveranderd gebly. Dit dra steeds dieselfde emosie as daardie eerste aand op die pad.
Vir Nortjé is die mees persoonlike oomblik in die lied die woorde:
“Die son skyn deur die bome
En my drome bly net drome
Tot die dag wat jy jou lewe hier
Langs myne in kom trek”
“Dis vir my die kern van die lied,” sê hy. “Daai hoop — dat mens eendag nie net ‘n oomblik nie, maar ‘n hele lewe met iemand kan deel.”
Met Hoe Mooi probeer Thys Nortjé nie vir luisteraars sê wat om te voel nie. Hy skep bloot ‘n ruimte — ‘n oop pad — waar elkeen hul eie verlange, hoop en drome kan neersit. As die lied net vir ‘n oomblik by iemand bly hang, of ‘n herinnering wakker maak, is dit genoeg.
Hoe Mooi is ‘n lied vir almal wat al iets besonders gesien het en gewens het iemand was langs hulle. ‘n Sagte herinnering dat selfs verlange hoop kan dra — en dat die mooiste paaie soms eers alleen begin.
Volg Thys Nortjé op sosiale media:
Facebook | Instagram | YouTube
